gołymi palcami byłaby niewygodna i potencjalnie niebezpieczna. Owinięcie paska wokół sztywnego wału pozwalało na stopniowe i równomierne przykładanie siły. Klucz utrzymywał również znaczną część oderwanego paska w postaci zwoju, zamiast pozostawiać długi, luźny kawałek metalu. Było to wydajne rozwiązanie, składające się z bardzo niewielu części.
Jeden z historycznych patentów z 1945 roku koncentrował się na ulepszeniu tego typu otwieracza poprzez ułatwienie wyjmowania zwoju z klucza po otwarciu puszki. Patent opisywał rowkowany trzpień, który przyjmował języczek i owijał się wokółniego paskiem zrywającym. Opisano w nim również mechanizm zdejmowania powstałego zwoju z trzonu. Dokument ten stanowi cenny dowód na to, że ta metoda otwierania stała się na tyle powszechna, że stała się inspiracją do późniejszych udoskonaleń, a nie pozostała odosobnionym wynalazkiem.
Sama puszka była równie ważna jak klucz. Narzędzia te nie działały poprzez magiczne otwarcie zwykłego metalowego pojemnika. Opakowanie musiało być zaprojektowane specjalnie pod system otwierania z paskiem. W puszkę wbudowano poszarpaną
Comments