Mąż umarł w lipcu. We wrześniu zadzwonili ze szkoły jazdy: kurs opłacony w czerwcu, “dla Natalii – pan prosił, żeby zaczęła zaraz po siedemnastych urodzinach”. Żadnej Natalii w rodzinie nie mamy.
Telefon zadzwonił, kiedy wyciągałam z szafy ostatnią kurtkę Bogdana. Tę granatową, z kieszeniami wypchanymi starymi paragonami. Już wtedy, we wrześniu, robiłam to automatycznie – segregowałam, składałam, odkładała na kupkę dla PCK. Dwa miesiące po pogrzebie umiałam dotykać jego rzeczy bez płaczu. Myślałam, że to postęp.
– Dzień dobry, czy pan Bogdan Karcz? – usłyszałam w słuchawce młody, urzędowy głos.
– Mąż nie żyje – powiedziałam. Już się przyzwyczaiłam do tego zdania. Rachunki, ubezpieczalnia, bank. Powtarzałam je kilka razy w tygodniu.
Głos po drugiej stronie zamilkł na chwilę. Potem przeprosił, wyraził współczucie i zapytał, czy ktoś z rodziny przejmie sprawę opłaconego kursu prawa jazdy.
– Jakiego kursu?
– Kurs kategorii B, opłacony w czerwcu. Pan Karcz prosił, żeby kursantka zaczęła zajęcia zaraz po siedemnastych urodzinach. Natalia Karcz, rocznik 2009.
Usiadłam na brzegu łóżka z kurtką Bogdana na kolanach. Natalia Karcz. Karcz – jak my. Jak ja, Jolanta Karcz, pięćdziesiąt siedem lat, księgowa w hurtowni budowlanej w Olsztynie, żona Bogdana od trzydziestu dwóch lat. Matka Justyny, naszej jedynej córki.
Jedynej?
Podziękowałam i rozłączyłam się. Potem siedziałam tak z dziesięć minut, patrząc na granatową kurtkę. W kieszeni znalazłam paragon ze stacji benzynowej w Biskupcu. Dwieście kilometrów od nas. Bogdan jeździł na tej trasie regularnie – mówił, że firma wysyłała go z dostawami na Mazury. Nigdy tego nie sprawdzałam. Po co? Ufałam mu.
Bogdan był kierowcą w firmie dystrybucyjnej. Wstawał o piątej, wracał o trzeciej. Cichy, spokojny, nienarzucający się. Taki mężczyzna, o którym sąsiadki mówią – porządny. Nie pił, nie awanturował się, w soboty kosił trawnik na działce, w niedziele oglądał mecze. Trzydzieści dwa lata i ani jednej nocy, kiedy nie wrócił do domu. Ani jednej kłótni, po której trzasnąłby drzwiami. Może dlatego nigdy
Comments