Mąż umarł w lipcu. We wrześniu zadzwonili ze szkoły jazdy: kurs opłacony w czerwcu, “dla Natalii – pan prosił, żeby…

nigdy nie zaglądałam, bo po co mi klucze nasadowe.

Na dnie, pod warstwą śrub i podkładek, leżała koperta. W środku – trzy zdjęcia. Dziewczynka z warkoczem na huśtawce. Ta sama dziewczynka, starsza, w szkolnym mundurku. Nastolatka z rudymi włosami i oczami Bogdana – ciemnymi, okrągłymi, z tym samym sposobem patrzenia lekko spod brwi. Na odwrocie jednego zdjęcia, jego pismem: “Natalka, 12 lat”.

Pod zdjęciami leżał jeszcze wydruk przelewu. Comiesięczna kwota, zawsze ta sama, od siedemnastu lat. Na konto kobiety, której imienia nie znałam, w banku, w którym Bogdan oficjalnie nie miał rachunku.

Kiedy Justyna przyjechała w sobotę, pokazałam jej zdjęcia. Długo się im przyglądała. Potem powiedziała coś, czego się nie spodziewałam.

– Ma jego oczy.

Nie powiedziała – drań. Nie powiedziała – jak mógł. Powiedziała – ma jego oczy. I schowała twarz w dłoniach.

Przez kolejne dwa tygodnie żyłam podwójnie. Na zewnątrz – kończyłam formalności po Bogdanie, chodziłam do pracy, robiłam zakupy. W środku – rozbierałam nasze trzydzieści