Syn co miesiąc brał ode mnie 112 złotych na polisę na życie męża – “przez kolegę z PZU, mamo, wychodzi taniej”. Mąż zmarł w maju. W oddziale w Radomiu pani sprawdziła po PESEL-u i oddała mi akt zgonu. Polisa wygasła w listopadzie 2021 roku.
Pani w okienku miała może trzydzieści lat, brzoskwiniowe paznokcie i bardzo cierpliwy głos. Wpisała PESEL Zdzisława, potem jeszcze raz, cyfra po cyfrze, zerkając na kartkę, którą jej podałam.
– Pani Danuto – powiedziała w końcu i przesunęła akt zgonu z powrotem przez blat. – Ta polisa wygasła w listopadzie dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku. Z powodu nieopłacania składek.
– To niemożliwe. Płaciliśmy co miesiąc. Sto dwanaście złotych. Syn wpłacał.
Popatrzyła na mnie tak, jak się patrzy na kogoś, komu zaraz trzeba będzie powiedzieć coś jeszcze gorszego. Ale nic więcej nie powiedziała. Wydrukowała mi kartkę z numerem polisy i datą. Numer się zgadzał. Data pewnie też, tylko ja nie umiałam jej zrozumieć.
Wyszłam na ulicę. Radom w czerwcu pachniał lipą i rozgrzanym asfaltem. Usiadłam na pierwszej ławce i wybrałam numer Grzesia. Raz. Drugi. Nie odebrał. O tej porze zawsze leżał pod jakimś autem w warsztacie, więc to jeszcze nic nie znaczyło. Napisałam: “Zadzwoń. Byłam w PZU”. Wiadomość się wyświetliła. Odpowiedź nie przyszła.
Sto dwanaście złotych. Pierwsza niedziela miesiąca, po rosole, zanim wjechał sernik. Wkładałam pieniądze do koperty po kartkach świątecznych, bo zawsze miałam ich zapas, i kładłam przy talerzu syna. Chował je do kieszeni kurtki, nie licząc.
– Mamo, nie musisz w kopercie, to nie łapówka – śmiał się.
– Ma być porządek – odpowiadałam.
Zaczęło się w dwa tysiące dziewiętnastym. Zdzisiek dopiero co odszedł z kolei na emeryturę i pierwszy raz w życiu zaczął mówić o tym, co będzie “potem”. Grzesiek przyjechał któregoś wieczoru z teczką pod pachą.
– Sławek, ten z mojej klasy, robi teraz w PZU. Ma dla taty dobrą ofertę. Przez kolegę, mamo,
Comments